CAB Café #3: de beste gesprekken vinden plaats in het café

“Kunst blijft kleven aan de bewoners”, zoals een van de deelnemers verwoordde. Afgelopen donderdag 20 oktober 2016 spraken ruim 60 deelnemers met elkaar over verschillende casussen uit hun werkveld. Community art wordt gemaakt door en voor mensen. Een beter uitgangspunt is er niet om met mensen van verschillende organisaties te discussiëren en samenwerkingen te onderzoeken.

De middag vond plaats in Podium Azijnfabriek in Den Bosch. Dagvoorzitter Annet Goltstein had drie prikkelende vragen om elkaar meteen beter te leren kennen. Niet de gebruikelijke ‘Waar kom jij vandaan?’, maar ‘Als er een keurmerk voor kwaliteit van leven zou zijn, hoe zou dit er dan uitzien?’. Noraly Beyer sprak daarna over de Wijksafari in de Bijlmer. Ze was betrokken bij de start van dit community art project en ging de deuren langs om wijkbewoners te betrekken. Haar enthousiasme vanmiddag was groot en haar betrokkenheid bij de bewoners uit haar eigen wijk voelbaar. De vriendschappelijke banden die zijn ontstaan zijn waardevol, maar de aanwezigen wilde meer weten over het vervolg: “Wat is er zichtbaar veranderd en wat is er nu, na afloop van dit project, van over?” Voor veel makers is dit een lastige vraag om te beantwoorden, dat bleek ook voor dit project. Verbetering van de publieke beeldvorming was vooraf een van de doelstellingen van Adelheid Roosen (projectleider en regisseur van dit project). De entreekosten voor de voorstelling waren hoog (te hoog voor velen). Alle aanwezigen voelden aan dat €40,- euro (correctie: de kaartjes waren €31,50) voor een kaartje te veel zou zijn voor de buurman op 10 hoog. Maar hoe belangrijk is dit bedrag voor een sluitende begroting? Willen of moeten we niet allemaal een flinke eigen bijdrage meebrengen om überhaupt subsidie te kunnen krijgen? Een interessant dilemma voor vele makers en fondsen.

In het uur dat volgde, stonden er zes deelsessies gepland. Allemaal inhoudelijke vraagstukken van een organisatie uit dit brede werkveld. De sessie van provincie en Stichting ZET ging over de toegankelijkheid van de natuur voor mensen met een beperking. Er werden linkjes gelegd tussen recreatie, zorg en kunst. Een leuk gesprek volgde over de twee sporen die deze vraag in zich heeft, namelijk bewustwording creëren en/of faciliteren. Het onderwerp bleek zo groot, dat ‘gewoon beginnen’ in een klein project de beste manier lijkt. Bijvoorbeeld met plantenkasten op niveau voor rolstoelers, geurpaden voor blinden en slechtzienden en mierenkasten in de cafés om de natuur dichterbij te halen. Achter de computer blijven zitten werd alvast sterk afgeraden. Dat gevoel werd gedeeld bij de sessie vanuit de IVN. Hier ging het over de vraag om eigenaarschap te creëren bij de bewoners van de Groene Corridor (Oirschot-Eindhoven). De groep hield elkaar een kritische spiegel voor en wilde precies weten waar deze vraag vandaan kwam. Wie is de opdrachtgever en wat is zijn/haar agenda? Hebben de bewoners gevraagd om deze corridor? Of worden zij geacht eigenaar te worden van iets wat hen wordt opgelegd? Samenwerking in zorg en kunst is waardevol, maar ook lastig. Aan deze tafel zaten vooral mensen vanuit de kunsten. Op welke manier kan de zorgsector hier een grotere rol in krijgen? En hoe verhouden deze twee domeinen zich in beleidagendas? Hoe kan je de budgetten meer aan elkaar verbinden? Prins Bernhard Cultuurfonds stelde haar groep de vraag: Als het buurtcultuurfonds anders wordt ingericht, hoe zou het er dan uit moeten zien? Een inhoudelijk gesprek volgde, waarin het in de eerste plaats niet over geld ging. Het ging over het fonds als lerende organisatie waarin evaluatie bijdraagt aan het verbeteren van kwaliteit. En de mogelijke rol van het fonds als partner die dichter bij de aanvrager staat in het bereiken van gezamenlijke doelen. De hogeschool Avans (opleiding Social work) wil een leergemeenschap opbouwen rondom het thema community art. Geen betere plek dan deze om bij diverse organisaties te polsen hoe dit vorm kan krijgen. De belangrijkste conclusie bij de sessie vanuit CKE was dat je eigenwijs moet zijn. Al werd dit ook wel weer genuanceerd. Belangrijk in deze sessie was de verhouding tussen opdrachtgever en opdrachtnemer. Wie betaalt bepaalt? En wat is de rol en het belang van de deelnemers? Ook bij de sessie van de IVN bleek dat het belangrijk is om dit scherp te maken.

De meeste aanwezigen hadden na dit uur meer vragen dan antwoorden, maar gelukkig wél een steeds groter wordend netwerk om te raadplegen! Een bijeenkomst als deze is geen eindresultaat of product, maar een moment van reflectie, uitwisseling, een plek om te schuren en elkaar een spiegel voor te houden. Net zoals de vele community art projecten op diverse plekken in de provincie, want kunst mag schuren en prikkelen. Dat heeft deze middag ook gedaan. Voor de één daardoor minder comfortabel en voor de ander juist een fijn gevoel. 

Wat vond jij van de bijeenkomst? Wat zou jouw rol de volgende keer kunnen zijn? Vul de evaluatie in en laat het ons weten! Wij blijven graag samen met jullie werken aan een sterke community met nuttige bijeenkomsten.

De inhoudelijke verslagen van de deelsessies volgen via deze site. Jullie zijn allemaal van harte uitgenodigd om op deze manier verder met elkaar te spreken en op donderdag 6 april 2017 zien we elkaar weer fysiek in Helmond: graag tot dan!        

 

Reacties
Doe mee aan de discussie! Login of registreer om reacties te kunnen plaatsen.